Category: Contributors | Mediterranean Poetry

Nete Krøll – Danish Author, mostly poet, but I also write Prose. Published several books. Haiku: Linjeform, Anna Anchers Glans, about a Danish Visual artist. Crime story: The Coat …

My educational journey to the Danish Institute in Athens and Valparaiso foundation Spain was a start of a greater journey, were poet a diva awoke. And sensing the worlds splendors poetry at: Athens International poetry Festival 2025.

The mist of the mountains

In the beginning was the word in the mist of the mountains in the myths but
Before that it was those who dreamt with frail hands
Who lifted without hesitation a drop of hope that simply
In her mind embraced a sunlit springtime where
Indifference was otherwise the answer in an impoverished
Clenched fist some will pay the highest price
I only know it exists where the lines are at play like
A tender gaze into memory’s whisper that we’re all
Born into this world

Η ομίχλη των βουνών

Εν αρχή ην ο λόγος στην ομίχλη των βουνών στους μύθους αλλά
Πριν από αυτήν ήταν εκείνοι που ονειρεύτηκαν σ’ ένα λεπτοκαμωμένο χέρι
Που χωρίς δισταγμό σήκωσε μια σταγόνα ελπίδας που μόνο
Στο δικό της νου είχε την άνοιξη μιας ηλιαχτίδας όπου
Η αδιαφορία ήταν κατά τα άλλα η απάντηση στο
Σφιγμένο χέρι της φτώχειας κάποιοι πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα
Εγώ ξέρω μόνο ότι ζει εκεί που παίζουν οι στροφές σαν
τρυφερό βλέμμα σε ψίθυρο υπενθύμισης ότι όλοι μας
γεννιόμαστε σ’ έναν κόσμο.

The Green Bench in Athens

A worn green bench soft rain falls quietly
On the moist green leaves the twisted
Brown tree trunk that shoots defiant
between the cobblestones encircles my sanctuary
Voices from all over the world become a chorus
of uneven song from the crowd and you slide into
this rhythm your lips taste a thousand drops
of elixir countering nordic melancholy and
the heat of summer open up a song
in the folds of breasts and flora like the
red bougainvillea flower smell like
a person making their debut on the divan of love and
people rush past on the cobblestones like
the graceful powerful Greek women that
I yearn to be and tourists buy
a little bit of lost paradise on
the square behind restaurants as if the
wine and moussakas together with the Bousakas
terrible tones could be the way to the feast of myths
it’s like the heart is having a party on
this green bench and the scribblings
become notes in my overloaded mind
which with no grand gestures finds its new homeland
with no passport where every sensation races through
reflections of my retina and every moment is
a permanent memory that is given to you with no obligation
tangerines are tempted down from the branch of the tree opposite
and even if the tart taste is sensed as the tourists’ spit
out the fruit pulp it is as if Aladdin gave
you a lamp where the soft and gentle rain
on your shivering skin
is the germ of a dream journey
and in each fertile green leaf’s
contours there is a sound for each line
that struggles inside me
and it is as if you have been given the hymn of creation
in this present moment on the green bench and your gaze
flies round, a million times faster than
your slow steps can and you wish
as with your first kiss to the heart your body could run
but no it must suck the eternal city into you
in every sight, smile and Acropolis light in the night
and you come hurrying after every sensory
impression but now you are quiet here on
the green bench and a hint of sadness
unfolds because summer soon
will pass and I will sit in winter’s
dark grasp and more breathless than with any
drug search for memories and the scent of new verses
so I pack my small handbag and backpack together
take a few steps towards the encompassing cobblestones
on this illuminating day of my journey turn around briefly
smile a crooked smile as we Nordic’s
often do when good luck smiles

Den grønne bænk i Athen

En slidt grøn bænk støvregn falder stille
På de grønne blades fugtighed den snirklede
Brune træstamme der skyder på trods
mellem brostenene omkranser mit åndehul
alverdens stemmer danner omkvæd
i mylderets ujævne sang og du glider ind
rytmen derfra dine læber fuld af tusinde dråber
af eliksir mod nordens melankoli og
sommerens varme åbner sang
i brysters folder og floraen som den
røde bougainvillea blomst dufter som
debuterede man i elskovens leje og
folk haster forbi på brostenene som
de magtfulde kvinders ynde som
jeg sukker efter og turister køber
en smule af det tabte paradis på
pladsen bagved restauranter som
kunne vin og musakas med en bousakas
dårlige toner være vejen til myternes fest
det er som hjertet holder fest på
denne grønne bænk og skriblerierne
dannes som noder i mit overlæssede sind
der uden store fagter finder sit nye hjemland
uden pas når hver sansning løber gennem
min hindes genskær og hvert øjeblik er
et stående minde der er dig givet uden gæld
mandariner lokkes fra grenen på træet overfor
og selv om surheden anes i turisters udspyt
af frugtkødet er det som Alladin skænkede
dig en lampe hvor den blide og fugtige støvregn
på din huds kuldegysninger
er kimen til en drøms færd
og i hvert frugtbare grønne blades
konturer er der lyd fra hver linje
der famler sig i mit indre
og det er som du er givet skabelsens hymne
i dette nu på den grønne bænk og du farer
rundt i dit blik , million gange hurtigere end
dine langsomme trin kan og du ønsker
som dit første kys i hjertet din krop kan løbe
men nej den må suge den evige stad i dig
i hver udsigt, smil og Akropolis lys i natten
og du kommer hastende efter hver sansede
indtryk men nu er du stille her på
den grønne bænk og en stænk vemod
folder sig ud for snart vil sommeren
fare forbi og jeg vil sidde i vinterens
mørke greb og mere åndeløst end nogen
rus lede efter minderne og nye strofers duft
så pakker jeg min lille håndtaske og rygsæk sammen
går et par skridt ud mod brostenenes alsidighed
i min rejses åbne dag vender mig kort om
smiler et skævt smil som vi nordboer
ofte gør når lykken smiler

Το πράσινο παγκάκι της Αθήνας

Ένα παλιό πράσινο παγκάκι βουβές ψιχάλες
Στην υγρασία των πράσινων φύλλων ο τραχύς
σκούρος κορμός που ορθώνεται με πείσμα ανάμεσα
στα πλακάκια του δρόμου περιβάλλει τον πνεύμονά μου
ένα σωρό φωνές σχηματίζουν επωδό
στο ακανόνιστο τραγούδι του πλήθους κι εσύ γλιστράς μέσα
ο ρυθμός από εκεί τα χείλια σου γεμάτα χιλιάδες σταγόνες
ελιξίριου κατά της μελαγχολίας του Βορρά και
η ζεστασιά του καλοκαιριού ανοίγει τραγούδι
στις δίπλες του στήθους και η χλωρίδα σαν
την κόκκινη μπουκαμβίλια ευωδιάζει σαν
αρχάριος στα ερωτικά παιχνίδια και ο
κόσμος περνάει βιαστικά πάνω στα πλακάκια σαν
τα κάλλη των πανίσχυρων γυναικών που
λαχταράω και οι τουρίστες ψωνίζουν
μια σταλιά χαμένο παράδεισο στην
πλατεία πίσω από εστιατόρια λες και
το κρασί κι ο μουσακάς με του μπουζουκιού
το φάλτσο ν’ άνοιγαν δρόμο για των μύθων τη γιορτή
είναι σαν να γιορτάζει η καρδιά σ’ αυτό
το πράσινο παγκάκι και τα ορνιθοσκαλίσματα
μαζεύονται σαν νότες στο παραφορτωμένο μου μυαλό
που χωρίς πολλά-πολλά βρίσκει τη νέα του πατρίδα
χωρίς διαβατήριο όταν κάθε αίσθηση διατρέχει
το αντιφέγγισμα της μεμβράνης μου και κάθε στιγμή είναι
μια όρθια ανάμνηση που σου δόθηκε χωρίς χρέος
μανταρίνια πειρασμοί στο δέντρο απέναντι
και παρ’ όλο που νοιώθεις την ξινίλα σαν φτύνουν οι τουρίστες
τη σάρκα του φρούτου είναι σαν να σου χάρισε
ο Αλαντίν λυχνάρι, όπου οι απαλές υγρές ψιχάλες
πάνω στο ρίγος του κορμιού σου
είναι ο σπόρος για ένα ταξίδι ονείρου
και στη σιλουέτα κάθε καρπερού πράσινου
φύλλο ακούγεται κάθε στίχος
που προχωρά ψηλαφητά μέσα μου
και είναι σαν να σου χάρισαν τον ύμνο της δημιουργίας
τώρα δα, πάνω στο πράσινο παγκάκι κι εσύ στριφογυρίζεις
μες στο βλέμμα σου, εκατομμύρια φορές πιο γρήγορα
απ’ όσο μπορούν τα αργά σου βήματα και ζητάς
σαν το πρώτο σου φιλί στην καρδιά να μπορεί
να τρέξει αλλά δεν, πρέπει να ρουφήξει την αιώνια πόλη
μέσα σου σε κάθε θέα, χαμόγελο και το φως της Ακρόπολης
τη νύχτα κι εσύ ακολουθείς βιαστικά κάθε τι που ένοιωσες
αλλά τώρα κάθεσαι σιωπηλά εδώ στο
πράσινο παγκάκι και μια στάλα μελαγχολία
ξεδιπλώνεται γιατί όπου να ’ναι το καλοκαίρι
κάνει φτερά κι εγώ θα κάθομαι φυλακισμένη
στο σκοτάδι του χειμώνα και με την ανάσα πιο
κομμένη από οποιοδήποτε μεθύσι θα ψάχνω τις
θύμησες και τ’ άρωμα νέων στίχων
έτσι μαζεύω την τσαντούλα και το σάκο μου
πιάνω γερά το ραχοκόκαλο του ξεναγού του κορμιού μου, το μπαστούνι
κάνω δυο βήματα προς την πολυμορφία των πλακακιών
στην ανοιχτή μέρα του ταξιδιού μου κάνω μια γρήγορη στροφή
χαμογελάω πονηρά όπως κάνουμε συχνά οι
Σκανδιναβοί όταν χαμογελάει η ευτυχία

Οι Ελληνίδες

Οι Ελληνίδες έχουν μέσες σαν ασημένιες
χορδές τόξων που σημαδεύουν την αστροφεγγιά της Ακρόπολης
βάδισμα σαν θρόισμα μπαλαρίνας, φλογερό
στη σαρωτική τελειότητα του βλέμματός τους
που μαρτυρά το παιχνίδι της γοητείας στα σοκάκια
της νυχτερινής ζωής και το παχουλό μου κορμί τραγουδά
για τα όνειρα της νιότης μου που προχωρούν ψηλαφιστά
σαν την ηχώ της φορεσιάς της αγάπης σε ξένα κρεβάτια.
Και απόψε που η Αθήνα λάμπει, πιο όμορφη
απ’ το χνούδι σε κόκκινα χείλια εραστή θέλω
να φιλήσω την τρεμουλιαστή ατέλεια
του εύσωμου κορμιού μου, να μιμηθώ τα κουνήματα
των ηλικιωμένων Ελληνίδων με τη γνώση τους
για τη δύναμη και το είναι των κουνημάτων τους
και να πιστέψω ότι αυτή η γυναίκα υπάρχει σαν κάτι παραπάνω
από μελαγχολική λάμψη του μαγικού καθρέφτη στην πόρτα
των τολμηρών αντιλάλων της καρδιάς.